Culturele elite verantwoord

De wereld zal wel nooit.
Per se.
Een hele leuke plek geweest zijn.
Maar deze tijd is niet.
Nouja.
Is niet.
Nouja.
Is niet m’n favo.
Ontwaken voelt als steeds weer die bus ingeduwd worden naar het zomerkamp waar je gepest wordt.

Ben je weleens op weg naar je ochtendplas?
Langs de halflege fles rode wijn van gisteravond gesloft?
Heb je er weleens naar gestaard?
Je afvragend?
Wat er zou gebeuren?
Als je gewoon met een glas wijn?
In plaats van een kopje koffie?
Zou ontbijten?

Misschien.
Waarschijnlijk.
Gaat het dan straks gewoon wel weer.

Op een dinsdagochtend om 09:00 uur deed ik het.
Het was doorbijten, bordeaux.
Na drie slokken was ik dronken.
Zakte achterover in de kussens van de bank.

Om 13:00 uur schrok ik wakker.
Voelde me zo goor en problematisch…
dat ik de rest van dat praktisch onaangeroerde glas wijn leeggedronken heb.

Maar nu was het lunchtijd.
Dus was het gewoon ‘culturele elite verantwoord’.