Verwilderen

Februari 2021.

Langzaam verwilder ik.
Ik ben nieuwsgierig.
Hoe het zal zijn om te stinken.
Altijd maar schoon geweest.
Aai het okselhaar.
Het is veel.
En sponzig.
Net als het schaamhaar.
Alsof je drie kleine huisdiertjes met je mee draagt.
Plus vier zwarte tepelharen.
Oké zes.
Dit is dus hoe ik er echt uit zie.

Ik dwaal in de schemer door de sneeuw en voel me als een stiekeme das in het bos.
Vraag me af of de dieren me als hun gelijke zouden zien, als ik hier nu naakt onder een bosje zou gaan liggen?
Van hoe ver zouden ze me ruiken?
Zou er eentje met me willen paren?
Is dit de huidhonger waar iedereen het over heeft?

Voor het eerst in m’n leven voel ik dingen bij een lied van Acda en de Munnik.

Ik ben mezelf niet of al die jaren nooit geweest.